NDL

In een tijd van akelig precieze tools om beelden zonder spoor van een ‘las’ in elkaar te weven, grijpt Bart Gielen terug naar de basics van het tekenen. Hij bouwt zijn composities op met niet meer dan een staafje houtskool, pastel, een kneedgom en een ondergrond. De vraag naar relevantie van deze bewerkelijke manier van beelden maken houdt hem bezig. Hij woog zijn methode af tegen fotografie of het woord, maar kwam tot het besluit dat deze weg noodzakelijk blijkt om een verhaal te brengen zoals hij het wenst.

Bart combineert listig bestaand beeldmateriaal dat aanwaait langs het net, printmedia en een eigen archief. Hij legt werelden aan elkaar tot ze vonken geven. Vrijblijvend is dit sprokkelen niet. Monumentaliteit en het beheerste spel van licht en donker maken van hem een plastische verteller, niet van een eenduidig verhaal, maar van mooie, onpeilbare raadsels. De vertrouwdheid en herkenbaarheid van het beeldmateriaal doet hij omslaan in een bevreemdende dramatiek. Perspectieven worden aangescherpt, contrasten uitgebuit. Dit zijn mogelijke werelden, uit een droomfase, of uit een verhitte verbeelding. De achterkant van het gekende, zo lijkt het wel. Soms doet dat apocalyptisch aan en waan je je op plaatsen waar de wereld en de dingen in elkaar werden gezet met vreemde machines. Elders zweemt het zwart-wit naar melancholie en lijkt het alsof enkele laatst overgebleven zielen een shelter hebben gezocht voor gepasseerd onheil. Of zich vrijwillig terugtrokken, als heremieten… Het heeft er in ieder geval de schijn van dat er tijd moet worden doorgebracht, wachtend op verlossing. Comfort is een illusie. Buiten de ruimtes die nog alle sporen van vroegere menselijke beheersing tonen, liggen ongebreidelde natuur en vegetatie op de loer. Of dit een bevrijding of een bedreiging moet zijn, laat Bart in het midden, onuitgesproken, als één van de ontelbare nuances in het grijs en dieptes in het zwart van het houtskool.

Frederik Van Laere

Naar aanleiding van expo ‘The Deal’:

Kunstenaars en inspiratie… de barok van Bart Gielen. Waar komt de inspiratie van kunstenaars vandaan? Er hoeven niet noodzakelijk ingewikkelde theorieën voor worden ontwikkeld om dit te achterhalen. Sommigen gaan op wandelen uit, anderen omringen zich door voorwerpen of kunst van andere kunstenaars. Inspiratie kan altijd en overal komen opborrelen.

De idee voor zijn nieuwste reeks haalde Bart Gielen uit zijn bezoek aan een aantal kerken vorig jaar. Hij werd getroffen door de mix van rust en verval die vele kerken in toenemende mate kenmerken. Ooit een symbool van macht en autoriteit, de kerken bieden nu een troosteloze blik. De zekerheden van gisteren zijn niet noodzakelijk de zekerheden van morgen.

Met deze gedachte in het achterhoofd begon Bart foto’s te trekken van deze plekken. Het bracht hem uiteindelijk tot het herwerken van schilderijen uit de Barok van de 16e-17e eeuw, hoofdzakelijk met religieuze thema’s en met figuren uit verschillende doeken erin gemixt. Het resultaat levert complexe composities op, bespekt met rasters en lijnen als om

een perspectief te benadrukken, of misschien juist te relativeren, waarin figuren soms in een intense duister verdwijnen en waar licht en schaduw een complexe, mysterieuze dans lijken uit te voeren. “Dit zijn voor mij geen tekenwerken maar bloed, zweet en tranen vervuld met dit idee dat het laatste jaar door mijn hoofd waart”, aldus de kunstenaar. Een intense belevenis. Inspiratie… het neemt soms complexe vormen aan…

Frederic De Meyer